माझी पहिली विडियो फिल्म

हल्ली नवीन काही लिहावसं वाटतच नाही... त्या मुळे काही लिहिलेले नाही. सर्व ठीक चाललय, काम पण बरच असतं हल्ली ....

रविवारी सहज चाळा म्हणून जुन्या विडियो क्लिप्स घेतल्या आणि त्यात एक गाणे background ला टाकले...विडियो बरोबर खेलण्याचा हा माझा पहिलाच प्रयत्न ... मी तरी हे बनवताना लागलेले २ तास एन्जॉय केले. तुम्हालाही आवडेल अशी आशा करतो... पण बघायच्या आधी स्पीकर चालू करायला विसरु नका...विडियो जागेवरच पूर्ण डाउनलोड होऊ दया अणि मगच प्ले करा नाहीतर तुटक तुटक चालले की मजा जाते ... असा माझा अनुभव आहे.

गणपतीला आमच्या गावच्या एकत्र घरात जमणार्या माझ्या काक्या, माझी आई, बाबा, आणि खुप चुलत काका, काक्या, भावंड या विडियो मधे आहेत... तशीच माजी बायको पण आहे। ती आपले मनोगत या गाण्यातून सांगते अशी कल्पना आहे कारण तिचा हा पहिलाच गौरी गणपतिचा सण होता, मग फ़ुगड्या, झिम्मा, गाणी बरच काय केलन तिने. सुरुवातीला गाडीत झोपलेली आहे तीच आहे सौ.रुचिरा हर्षल चव्हाण.

लल्लाटी भंडार...

गेला महिनाभर मरणाचा बिझी होतो... आत्ता आत्ता थोडी उसंत मिळतेय.

काल "जोगवा" पाहिला. आणि एक गोष्ट प्रकर्षाने जाणवली. मराठी सिनेमा बदलतोय. सर्व कसं चकचकीत झालंय.
आणि त्या चकचकीतपणा बरोबर आपली माणसे सिनेमा मध्ये उत्कृष्ट विचार हि देतायत. चाकोरी बाहेर जाऊन वेगळा विचार मांडतायत. त्या हाडीप्पा फाडीप्पा आणि wanted fanted पेक्षा खूप चांगलं बनतंय मराठीत.

"जोगवा" सिनेमा हि या सगळ्या गोष्टीत चपखल बसतो. वेगळी कथा, सकस अभिनय आणि नेहमी प्रमाणे मराठी चित्रपटात न ऐकू येणारा sound असलेली अजय अतुल यांची गाणी. हि दोन माणसे भन्नाट काम करतायत.

जोगवा मध्ये मला जाणवलेली एक गोष्ट म्हणजे सगळी पात्र अभिनय छान करतात पण त्यांचे अन्याय सहन करण्याची वृत्ती पटकन convince होत नाही. म्हणजे ती माणसे जास्त विरोध न करता जोगता आणि जोगतीण बनून जातात. दोन्ही पात्र थोडी बंडखोर आहेत, थोडी धीट आहेत, तायप्पा (उपेंद्र लिमये ) तर गाव बाहेर नोकरी हि करून आलाय. मग जेंव्हा त्यांना तथाकाथित समाजाबाहेर काढलं जातं.... तेंव्हा त्यांचा विरोध अजून परिणामकारक दाखवायला पाहिजे होता. (ती पळून का जात नाहीत असा हि विचार माज्या मनात आला. )

वरील माझे हे विचार चित्रपट पाहताना फ़क़्त जाणवतात , ते खटकत नाहीत.
कारण चित्रपटाची बांधणी अशी केली आहे कि तुम्ही त्यात पूर्ण गुंगून जाल. त्या गावातल्या माणसांची, अंध श्रद्धेने उध्वस्थ केलेल्या माणसांची गोष्ट तुमच्या मनाला कुठेतरी लागून राहील.... एवढं नक्क्की. किशोर कदम , उपेंद्र लिमये यांचा अभिनय तर एकदम जबरदस्त !!!! पार्श्व संगीत, छाया चित्रण एकदम पाहण्यासारखं ....

चित्रपट संपल्यावर माज्या डोक्यात उरलं ते म्हणजे कसली तरी वेगळीच चेतना देणारे "लल्लाटी भंडार... " हे गाणे आणि त्यावर हळदीने माखलेला बेभान होऊन चोन्ड्के (एक ग्रामीण वाद्य ) वाजवणारा उपेंद्र लिमये.

थोडक्यात सांगू का ... हा चित्रपट थेटरात जाऊन पहा .... उगाच कशाला वेळ लावायचा हे वाचण्यात ?

ता.क. : किशोर कदम पण डोक्यात राहतो... त्यांच्या अभिनयाला सलाम !

दर १५ ऑगस्ट ला काही ना काही संकट आहेच ... कधी अतिरेक्यांचे बोम्ब्स्फोट... कधी पुर ... तर कधी काय तर कधी काय... या वेळी स्वाइन फ्लू चे संकट ... आशा करतो या स्वतंत्र दिनी या रोगापासून सगळे स्वतंत्र होवोत ...

करू शकतो का हो असा काही कायदा?

च्यायला या स्वाइन फ्लू ने तर वाटच लावलीय ... टीवी वाले दुष्काळी काम मिळाल्या सारखे मन लावून लोकाना घाबरवतायत, मी पण कधी panic होतो, कधी समजदार होतो...कधी थोडा निश्कळजिपणा करतोय. असो

कसाब चे लाड चालूच आहेत... आत्ता काय तर राख्या बांधायला हव्यात त्याला... एकाच मुस्कटत दया ना त्याला कशाला बोलू देता त्याला काहीही ... श्य्या... कायद्याचाच फायदा घेतोय साला ... सगळे षंढ बनलेत त्याच्यासमोर, तो पण मनातल्या मनात हसतअसेल
(उघड पण हसत असेल...आणि हस्तोच तो ) बोलत असेल कसं येडा बनाव्तोय या भारत सरकारला ... पोलिसाना ....जनतेला .... त्यांचाच कायदा ...त्यांच्याच गळ्यात... नाहीतरी मला मराय्चेच आहे ... जरा यांची मजा करून मरू .... अजुन माझ्यासारखे येतीलच यांची मजा घ्यायला ... काय मस्त देश आहे...

मी म्हणतो कसाब ला खरी शिक्षा द्यायची असेल ना तर त्याच्या मनात जे चाललय ना त्याच्या उलट किंवा काहीतरी बेक्कार करा त्याच्याबद्दल ... त्याला वाटत असेल हे लोक चिडून आपल्याला मारतील, फाशी देतील...
त्याला फाशी द्यायचीच नाही....नो नो .... प्रश्नच नाही... त्याला जिन्वत ठेवायचा ..... थोडा थोडा त्रास देऊन .... म्हणजे त्याच्या हाताचा अंगठा काढून टाकायचा ... (जरा imagine करा तुम्हालाएकही अंगठा नसेल तर कशी गत होते ते पहा )... किंवा त्याला रोज पोटात दुखेल .... रोज अमांश होइल पण जास्त त्रास ही होणार नाही असे औषध दया ... रोज मरून जिवंत राहिला पाहिजे असे करा... थोडक्यात ...

आणि एक करा दर आठवड्याला त्याच्या हातात एक बन्दूक दया आणि त्याच्या कडून इतर पकडलेल्या अतिरेक्यांना गोळ्या मारायला सांगा... सगळ्या देशातले अतिरेकी त्याच्या हातुन ठार होऊ दयात... दर आठवड्याला १० तरी मेले पहिजेतच ... बघू किती थंड पणे मारू शकतो आपल्या भाऊबंधाना ... खरा अतिरेकी आहे ना तो ... मारू दे ना त्याला ... बिचार्या निरपराध लोकाना , लहान मुलाना मारताना जो विकृत चेहरा ठेवून हसत होता तसा होतो का पाहुया त्याचा लोकाना मारताना ....

करू शकतो का हो असा काही कायदा?

आमचे थोरले महाराज असते तर लगेच पास केला असता हा कायदा... गुन्हेगाराना शिक्षा आणि जरब बसण्यासाठी त्यानी काय केले हे इतिहास वाचताना कळतेच... पण आता महाराज नाहीत .... त्यांच्या जबरी शिक्षा नाहीत ....फक्त गुन्हेगार मात्र उरलेत ... मोकाट !

१० दिवसांचा बाप

२१ july ला दुपारी १:४२ वाजता माझी मुलगी जन्माला आली ...पोरगी खरतर रात्रि ४ पासून यायला बघत होती ... पण आई ला कळा पुरेश्या येत नव्हत्या ... मी भल्या सकाळी मीरा रोड वरुन पनवेल ला पोहचलो... पनवेल्च्या डॉक्टर गुणे म्यादमची खासियत अशी की सीज़र जितका टाळाय्चे तितक्या त्या टाळतात (मी पाहिलेल्या एकदम हुशार आणि शिस्तप्रिय डॉक्टर ) ... पण कळा देताना पुरेश्या ना देता आल्यामुले ... बाळाचे डोके मागुन सुजले...मग सीजर शिवाय पर्याय नाही... असे डॉक्टर म्हणल्या
पटकन निर्णय घेतला... आणि २०/२५ मिनिटात आमची चींटी या जगात आली ... इवले इवले हात पाय ... छोटुसा नाक ... गुलाबी गुलाबी ओठ ... कमाल म्हणजे झाल्या झाल्या नर्स जेंव्हा दाखवायला आली ... "ही पहा तुमची पोरगी... " तेंवा ते इटुकल बाळ माज्याकडे पाहून चक्क हसलं ... बापाला पहिल्या भेटीतच smile दिलं पोरीने ... हे सर्व बघता बघता का कुणास ठाउक सगळ धूसर दिसायला लागलं ... डोळ्यात पाणी कधी जमा झालं कळालच नाही... आमच्या घरात कोणालाच पडत नाहीत अश्या खळया गालावर घेउन पोरगी हसत होती.

सदा चिडखोर बापाला रडवुन हसवाणारि एक छोटीशी पोरगी माज्या आयुष्यात आली ... मी "बाप" झालो... बाजिरावाला बेटी झाली.

सध्या माझे वय १० दिवसांचा बाप असे आहे ;)

अजिबात आवडला नाही..

परवा "transformers- revenge of the fallen" पहिला...अजिबात आवडला नाही..
संपूर्ण चित्रपट भर महामूर्ख यंत्रांचा धुमाकूळ चालू होता... नुसता गोंधळ ... त्यात कथा एकदम भंगार...

मला याचा पहिला भाग खूप आवडला होता... मस्त होता...

यात मात्र मायकल बे ने अति शहाणपणा करत काही हि दाखवलाय...त्याला मेल केलाय माजे पैसे मला परत हवे म्हणून ...
चायाला आम्हाला कोणी असे करोडो रुपये दिले आणि special effects वाल्यांची टीम दिली तर आमच्या डोक्यात असलेले सर्व आम्ही नक्कीच या चित्रपटापेक्षा चांगले बनवून दाखवू...मस्करी/ अतिशयोक्ती नाही...

मूळ सिनेमाची जी कल्पना आहे ती भन्नाट आहे...प्रश्नच नाही... पण पडद्यावर जे काही दाखवलाय... ते मला चीड आणणारे होते ...संवाद तर डोक्यात जात होते... एक एक वाक्याचे संवाद .... ते पण मरणाच्या घाईत ....

आणि अमेरिकन आर्मी स्वतःला कोण समजते .... जगात आम्ही कुठेही काही हि झाले तरी डोकं थंड ठेऊन लढाया करू शकतो... तेच तेच air force चे लाँग शोट्स... मागे एक विमान ...पुढे १०/१२ सैनिक आपल्या दिशेने हेल्मेट हातात पकडून चालत येतायत ...किती वेळ तेच तेच .... किती हि मोठा संकट आले तरी हि कॉम्पुटर का कसल्यातरी स्क्रीन समोर बसलेली माणसे घाई घाई किंवा प्रचंड थंड पणे...एकमेकांना आदेश देत सुटतात ... मागे बोंब स्फोट होत असले तरी उडणारी / धावणारी जी माणसे असतात ती काहीतरी पुचाट विनोद करत असतात...किती वेळ तेच तेच... प्रचंड उलथापालथ झाली तरी हिरो आणि हेरोईन आणि जी कोण टाळकी असतात त्यांना काही हि होत नाही... मग आमचे मिथुन, सुनील शेट्टी, या मंडळींचे सिनेमे बरे... ते निदान आव तरी नाही आणत... काही great बनवल्याचा.. . तुमच्या हातात खूप पैसा आणि technology आहे म्हणून डोकं न वापरता काहीही दाखवाल... ?

नावडत्या झोळीत काय काय जमा झालंय?

लिहायचा कंटाळा नेहमीच येतो... आणि तो genuine असल्यामुळे मी हि त्याला टाळत नाही... ये किती येतोस तितका ये..

त्यामुळेच कि काय मी विचार करतोय ... सध्या डोक्यात जे चाललंय ते एका वाक्यातच लिहायचे .... लोकांना पण त्रास नाही...

हल्ली वैताग आणि कंटाळा फार येतात ... राग तर नेहमीचाच आहे .... कसं झालंय ... अमुक अमुक माणूस असा वागतोय .... ते मनाला पटलं तर टाक आवडत्या झोळीत नाहीतर नावडत्या झोळीत... अश्या दोन झोळ्या घेऊनच फिरतो.

बघूया नावडत्या झोळीत काय काय जमा झालंय...

१) हल्लीची हिंदी गाणी .... सिनेमे .... serials.... शी शी ... मराठी परवडतात ...

२) मराठी serials ज्यात झूम झूम असे आवाज आणि म्हातारी माणसे , तरुण माणसे सर्वाचंचे थोबडे close up मध्ये मागे पुढे करत राहतात ....

३) इंग्रजाळलेली मुलं... ह्यांनी काय घोडे मारलाय माजं काय माहित? पण नाही आवडत (यात पण २ प्रकार आहेत, जन्मापासून असलेले आणि नवीन तयार झालेले ) अर्थात नवीन तयार झालेल्यांना आणि हळू हळू इंग्रजाळत जाणार्यांना आम्ही डोळ्या समोर पण ठेवत नाही... बेक्कार लोक ... जन्मा पासून असलेले लोकांशी काही प्रोब्लेम नाही. म्हणजे जर नीट पहिला तर मला वाटत ढोंगी पणाचा मला राग येत असावा...

४) bike चालवणारे .... हि जमात सगळीकडे फोफाव्लेय .... यांना फटकावून काढायला पाहिजे .... रस्त्यावर मोठा आवाज करत .... लोकांची परवा न करत overtake करायचे .... अति वेगात गाडी चालवायची .... बस stop वर उभ्या असलेल्या माणसां मधून गाडी पुढे न्यायची .... कोणी हटकले तर ठसन द्यायची .... म्हणजे कसलाच धरबंध बाळगायचा नाही... हे असे एवढे वेगात कुठे जातात हे लोक आणि का? आई आजारी असते का यांची ? औषधे आणायला जात असतात का हे भिकारचोट लोक ... bike नियम न पाळता चालवणे हि एक प्रवृत्ती आहे.... तो माणूस आपल्या सामान्य जीवनात पण असेच वागत असणार .... संधीसाधू साले .... या माणसांपासून सावध राहायला हवे... किंवा जेंव्हा जेंव्हा संधी मिले तेंवा यानां फटकावला पाहिजे ... (१,२ प्रसंग झालेत तसे .... मज्जा येते...) तुम्ही इथे माज्या मनस्थिती ची तुलना "डोंबिवली फास्ट" मधल्या "माधव आपटे" शी केलीत तर कळेल मी का चिडतो ते? माधव आपटे तसा सर्वां मध्ये असतो .... थोडा थोडा ... जास्त नसतो ... जास्त झाला कि गोळी खावी लागते...

५) bike वाल्यांसार्खेच बस मध्ये चढून मागे मागे राहणारी माणसे .... यांचे शिक्षण कधी होणार ? म्हणूनच हे वर्शोनावर्ष बस मध्येच प्रवास करत राहतात आणि मरून जातात म्हातारे होऊन .... बुद्धी ची वाढ अशी नाहीच ...

६) हल्ली अंगात एक नवीन sense तयार झालाय... माणूस ओळखण्याचा ... कोणीही chat वर ..फोन वर एक अक्षर जरी बोलला तरी मला कळते (असा मला वाटतंय.. खरं कि खोट माहित नाही...) कि हा खरंच मनापासून बोलतोय... खोट बोलतोय ... ओढून ताणून बोलतोय ? कि अजून काय? सर्व स्पष्ट कळत... (येडा झालोय कि काय मी च्यायला ? :)) ...असो !!!

७) हल्ली इतरांशी मराठीत बोलणे सुरु केलंय... कोणी हि असो... vodafone ग्यालरीत बसणारी पोरगी असो ... भय्या रिक्षावाला असो ... कोणीही माय चा लाल असो ... पहिल काम मराठीत बोलण... मराठी ला कमी समजणारी .... शिवाजी महाराजांविषयी काही बोललो कि शी... म्हणारी माणसे माज्या या नावडत्या झोळीत पार तळाशी चेपून ठेवलीत मी...

८) दर वीकेंडला (कसला डोंबलाचा विकेंड ... येडझवे गिरी सगळी ) न चुकता हॉटेलिंग आणि गरज नसता ... छंद म्हणून ... कंटाळा आलाय.म्हणून... शॉपिंग करणारी माणसे .... ( अशी मस्तकात तिडीक जाते ना... माज्या एका मित्राने तर यांना कीड न्याप करून यांची पैशाची मस्ती जिरवायची कल्पना सांगितली होती... भन्नाट आहे कल्पना... ) आणि अजून एक जमात आहे यांच्यात ... खूप दिवस काहीच खरेदी केली नाही म्हणून शॉपिंग करणारे पांचट लोक... लट्ठ पगार मिळतायत म्हणून हि थेरं यांची ... साले ... उद्या कंपनी ने नको तिथे लाथ मारल्यावर ....बर्रोबर वठणीवर येतील सगळे... पिज्जे ... पास्ते .... म्याक फूड ... बटर चिकन... गार्लिक नान रोटी .... रुमाली रोटी ... आणि काय काय खातात ... अंगात चरबी सगळीकडून लोंबत असली तरी ....

सध्यातरी नावडत्या झोळीतुन एवढाच काढलाय बाहेर... पुढचं नंतर ...